Dün akşam biraz Çağıl'la konuştuk telefonda. Bir şey anlatırken söze "Teyze" diyerek başladı. O an aslında anlattığı şeye odaklanmış olsam da o güzel tınıyı da kaçırmadım ve çok hoşuma gitti. Onun teyzesi olmayı çok seviyorum. Bana teyze demesi de ayrı hoşuma gidiyor. Şimdi, sen teyzesiysen sana öyle hitap etmesi normal değil mi diye düşünebilirsiniz. Aramızda sadece 12 yaş var aslında. O da artık koca bir adam olduğundan ismimle hitap ediyor genelde. Bu da beni rahatsız etmiyor zaten. Yine de teyze demesi de çok hoşuma gidiyor. Mutlu oluyorum.
Atahan, Çağıl, Hektor. Hepsi benim çocuğum. Listeni büyüt derseniz Paris de var. O ilk patili göz ağrım. Bir de gelin namzetimiz var. Onu da ben kalbimde ekliyorum. O beni bir anne gibi görmüyordur gerçi. Bu da normal. Öyle bir beklentim de yok. Ona da kızım gibisin falan demiyorum. Aradaki "gibi" kelimesini eklediğimiz sürece bu cümlenin de içi boş bence. Ama kendi çocuğum için nasıl üzülmesin, iyi olsun, sıkıntı çekmesin gibi dileklerim varsa namzetimiz için de aynı dileklerim geçerli. İkisinin birbirini sevdiğini görmek de bana mutluluk veriyor. Onlar mutluysa ben de mutluyum.
Hektor demişken, sabah kitap okuyordum koltukta. O da yerde oturuyordu. Bir örümcek gelmiş yakınıma ve ben birden görünce boş bulunup "ay" diyerek kalktım oturduğum yerden. Bizimkinin daha ben ayy dediğim anda bir topuklaması vardı ki, görmeniz lazım. Bu çocuğum saf maf ama kendisini sadece tehlikelerden kaçarak da olsa süper korur.
Evcil hayvanların evdeki durumlarını inceleyen bir birim olsa da eve gelip Hektor'u gözlemlese bizi ona şiddet uygulayan bir aile falan zanneder. Halbuki sesimizi bile yükseltmiyoruz. Ona zarar verebilecek bir şey yapmadığı sürece her şey, tüm ev ona serbest. Yine de hayatımda bu kadar korkak bir kedi görmedim. Ben biraz hızlı yürüsem korkar, kendini kabartır. Ay desem kaçar. Boş bulunup dışarıdan gelen bir sesle bile havaya sıçradığı çok olur.
O yönden aynı bana benzemiş gerçi :). Evdeki insan nüfusu arasında boş bulunup korkan benim. İkimizin birden korktuğu da çok oluyor. Kucağımda falan otururken aynı anda korkuyoruz onunla. O genelde kucakta uyuduğu için boş bulunuyor. Ben de kitap okuyorken dalıp gittiğim için. O da beni anlatacak olsa böyle mi anlatır acaba?
"Ay insanımı görseniz, bir korkak bir korkak. Kucağında uyurken saçma sapan şeylerden korkup irkiliyor sürekli, beni de korkutuyor. Boş bulunuyorum yani anlıyor musunuz? Uykumun arasında birden yerinden sıçrayan, oturduğum sıcak, yumuşak kucakta beni de zıplatan bir kadın. Halbuki evde ona her şey, tüm ev ona serbest. Kimse ona sesini bile yükseltmiyor. Biri gelip incelese kesin, bu kadın çeşitli travmalara maruz kalıyor der."
Hektor da çok dertliymiş :O). Onun sesine daha mı çok yer versem de çocuk arada içini dökse, bilemedim. Bunu ileriki yazılarımda ara ara yapacağım.
Sonra yine görüşmek üzere...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder