Kasımın On Biri - 2026

    Ben hala depo toplama projeme başlamadım. Çocuk askerden dönene kadar başlayamayacağımdan da korkmaya başladım :). 

    Gündüz tam başlamaya uygun saatlerde iş gözümde büyüyor, araya başka bir iş giriyor derken kalıyor. Gece yatmaya giderken falan çok hevesleniyorum, tam o başlangıç enerjisine sahip hissediyorum kendimi ama gecenin bir saatinde de haldır huldur depo düzenleme yapamayacağım için ertesi güne bırakıyorum ve kalıyor. 

    Acelesi yok aslında, bu derleme toplama ve düzenleme işi ama şöyle bir sorun var. Ben nasılsa girişip toplayacağım diye yatak odasını çok dağıttım :O). O arada askerlik hazırlıkları falan da vardı. Elime ne geçerse kapıyı açıp içeri fıydırdım - çok zevk alıyorum bundan, keşke bunu hep yapabilsem- ohh kapıyı da çektim çıktım unuttum gitti toplanacakları, düzenlenecekleri. Bir sürü başka işim de vardı. E oranın en güzel yönü ev halkı dışında giren çıkanın da olmaması. Sadece her gece yatmaya gittiğimde dağınık eşyalarla yüzleşip "yarın bir kenardan başlayayım" diye karar alıp sonra yine erteledim. 

    Sonuçta iş çığırından çıktı. Keyfe keder bir düzenleme, artık düzenleme yapılmazsa ancak eşyaların üzerinden atlaya atlaya yatağa gidip yatabileceğim, boyutuna geldi. O yüzden bugün kesinkes başlamaya karar vermiştim ki, kocam akşam "yarın annemi bize getirmeyi düşünüyorum" dedi. 

    Buyursun gelsin tabi ki. Zaten artık yaşı seksen üzerinde olduğundan gözünde büyüyor bir yerlere gitmek, bize de çok sık gelmiyor, genelde evde. O yüzden, ben yarın yatak odasını toplayacaktım başka güne bırakalım demedim valla. Zaten neredeyse on gündür, o odayı her gün güya "toplamaya" başlayacağım için bir gün daha öyle beklese de olur dedim. 

    Yine de ufaktan bir giriş yapacağım ama çok yayılmadan. Sadece bir başlangıç olsun diye. Ben çok kapsamlı yapmayı düşündüğümden bu iş bir günde bitecek bir şey değil, biraz bu yüzden de gözümde büyüyor, erteleyip duruyorum. Şimdi yazımı gönderir göndermez gidip başlayacağım söz. Yani önce bir sigara içeceğim sonra başlayacağım, söz!

    Yine görüşmek üzere...

Kasımın Dokuzu - 2026

    Şafak 24! Günler ağır ağır geçiyor ve evet, gün sayıyorum ben. Her geçen gün biraz daha alışsam da, henüz dayanamayacak kadar özlemesem de, bitsin gelsin istiyorum:). Bunun bir zorunluluk olması da geriyor galiba beni. İş için uzun süreli gittiği oldu, gezmeye gittiği oldu. Özlemiştim o zamanlarda da ama böyle sıkılmamıştım. İstediği zaman çıkıp gelme şansı vardı çünkü. Bu sefer son ana kadar orada kalmak zorunda ve beni en çok bu geriyor. Fırsat bulursak haberleşiyoruz da, iyi olduğunu da biliyorum ama yine de bitsin gelsin istiyorum. Beni çok gerdi nedense bu askerlik olayı:). 

    Evde sakin sakin oturuyoruz bu arada ama çocuğumuz bizden uzakta diye karalar da bağlamış değiliz. Aklımız onda ama hayat devam ediyor. Ben en son çalışma odamda bir "toplama" kaosu yaratmıştım hatırlarsanız. Her şeyi ortaya dökmüştüm. Onları topladım. Hatta depo (yatak odası) için de aynı şeyi yapmayı planlamıştım çünkü yorucu ve bıktırıcı bir süreç de olsa, bitince iyi oluyor. Depoya geçemeden Atoş'un gitme zamanı yaklaşınca hem fırsatım olmadı başlamaya hem de o nasılsa gidecek onun odası da boş kalacak, mümkünse orayı da kullanayım, dar alanda değil, yayıla yayıla toplayım diye düşündüm. Ufak ufak başladım da depo harekatına ama çok girişmedim henüz:).   

    Aslında bugün tam girişecektim ki baktım Hektor, Atahan'ın yatağında uyuyor. Vazgeçtim. Bu oda için biz biraz onunla kapışacağız galiba. İkimizin de orada gözü var:) Daha o gitmeden kapıyı her açık bulduğunda kendini oraya atıyordu zaten, şüphelenmiştim ama adını tam koyamamıştım. Bugün netleşti, Atoş olmayınca Hektor orayı kendi odası olarak benimsedi! Onu yaş mamayla falan kandırıp odayı ele geçirmeyi düşünüyorum. Bakacağız artık duruma...

   Daha sık uğrama sözümle birlikte şimdilik kaçıyorum. Yine görüşmek üzere. 

Kasımın Yedisi - 2026

    Resmi olarak asker anasıyım bugüne bugün. Dün gece uğurladık, bugün teslim oldu birliğine. Az önce de aradı, konuştuk biraz. Beklemek bana çok zor geldiğinden en zor kısmı bitti bence. Gerisi şafak sayımı sadece. 

   Askerlik hazırlıkları, sağ salim gidecek mi, yerleşecek mi derken sürekli endişeliydim daha önceki günlerde. Bugün artık bu saatte o aradığında rahatladım ve bir merhaba demeye geldim, önümüzdeki günlerde daha çok burada olacağım. 

    Görüşmek üzere.

Ekimin Otuz Biri - 2026

    Haftaya bugün, Atahan teslim olmuş olacak. Son on günümüz de hazırlıklar, listeler, araştırma ve bilgi edinmelerle geçti. Asker paketlerinden aldık biz de. En pratiği ve totale bakıldığında uygunu o oluyor. Hazırız gibi görünüyor. Geriye sadece beklemek kaldı. Neyse ki bir ay sadece. Su gibi akıp geçin hayırlısıyla gitsin gelsin inşallah. 

    Kısa bir merhaba demeye geldim. Şu sıralar kafam bir sürü şeyle dolu olduğundan odaklanıp da yazamıyorum. Onları bir sıraya koyayım, daha sık buralarda olacağım.

    Yine görüşmek üzere.

Ekimin Yirmi Biri - 2026

    Muazzam bir dağıtma potansiyelim olduğunu ancak 46 yaşında fark ettim ya da belki de kabullendim demeliyim. Şimdiye kadar oğlumla kocamı suçluyordum genelde :O). Benim de çok payım varmış evin dağınıklığında, yeni anladım. 

    Her şeyden önce aldığımı yerine koyma huyum yok. Nerede kullandıysam orada bırakmaya çok meyilliyim. Koyacaksam da o an değil genelde günler sonra, artık o şeyi orada görmekten sıkılınca yapıyorum bunu. Hele evde belirli bir yeri yoksa ya da yerine koymak böyle merdivene çıkmak, birkaç kutuyu - hurcu murcu indirmek gerektiriyorsa tamam artık, evin içinde dolaşır durur aylarca. 

    Bana tüm dolapları boyumun hizasında olan bir ev lazım ama boyum sadece 1.55. Öyle bir ev 400 metrekare falan olmalı ki üst raflardan vazgeçme şansım bulunsun. Olabildiğince yatay düzlemde kalmalıyım anlayacağınız, yüksekler bana göre değil. Yükseklik korkum da var zaten :O). 

    Şimdiye kadar hiç haberin yoktu bunlardan da, durdun durdun nereden anladın, derseniz. Geçen hafta çalışma odamdan başlayıp tüm evi elimin değmediği hiçbir yer kalmayacak şekilde toplamaya karar verdim. Yani buraya yazmadığım günler çalışma odasını toplamakla meşguldum. Ama ne toplamak üç adımlık yer vardı sadece odada. Kapıdan masa ve sandalyeye kadar. Oturmak için sandalyemi bir adım geri çekebiliyordum sadece. Her şeyi ortaya dökmüştüm. Evdeki bütün boş kutu ve sepetlerimi de çıkardım. Sonra dosya dolabımın tozunu aldım ve yavaş yavaş geri yerleştirmeye başladım. Şu an artık masa kurtarıldı, sandalyemi dört adım geri alabiliyorum. Dolaba hasır sepetlerimi yerleştirdim ama içleri hala boş. En komiği de kocamın ilk dağıttığım, ay pardon toplamaya başladığım gün, adım atacak yer yokken odaya bir şey almaya geldiğinde, "Ne yapıyorsun Burcu?" sorusuna aldığı "Odamı topluyorum." cevabıydı. Toplamaktan çok her şeyi alıp odaya dağıtmışım gibi görünüyordu ki, yaptığım da aslında buydu :O).

    Normalde ben böyle toplamak için dağıttığım eşya yığınlarıyla uzun süreli uğraştığım zaman bir yerden sonra sıkılıp kalan her şeyi büyük kutulara tıkıp kaldırarak düzenlemeyi bitiriyorum ama bu sefer henüz o "sıkılma" gelmedi neyse ki. Sabırla devam ediyorum. Dur bakalım nereye kadar böyle gidecek, merak da etmiyor değilim. 

    Neyse, işimin başına dönmem lazım efendim, sonra yine görüşmek üzere diyorum şimdilik.

Ekimin On Üçü - 2026

    Bu hafta uyku düzenim felaket bir biçimde şaştı ve onu yine düzene koymaya çalışıyorum. Bu da demek oluyor ki gündüz asla uyumamam lazım. Her ne kadar hava tam battaniyenin altına girip Hektor'u da kucağıma alıp uyumalık olsa da.     

    Pazar günü on iki senedir görüşemediğim bir eski iş arkadaşımla buluştum. Daha dün ayrılmışçasına kaldığımız yerden devam ettik. Çok keyifliydi. Tekrar edeceğiz tabi ki yine buluşmalarımızı. Onun başka bir yere taşınmasıyla kopmuş, ara ara haberleşmiş ama görüşememiştik.  

    Bu hafta mutfağa çok giresim yok. Çok yazasım da yok. Sebebi de yok. Bazen biliyorum kafamda başka işler oluyor onlara yoğunlaştığımdan canım başka şeyleri istemiyor ama şu sıralar öyle bir şey de yok. Dur bakalım, geçer elbet. 

    Biraz sessiz sakin bir günümdeyim ve hafif uykulu, yazamıyorum. Üç paragrafı yazdım, gerisi gelmedi. O zaman, sonra yine görüşmek üzere. 

Ekimin Yedisi - 2026

     Durum raporudur, salonun camını hala silmedim. Hiç sevmiyorum çünkü cam silmeyi, daha önce söylemiştim.  Fırsatım da olmadı, başka işleri toparladım ama bugün hava çok güzeldi gündüz, silecek olsam güzel güzel silermişim. Neyse, yarın da dışarıda işim var, belki cuma sıcak olursa ancak o gün olur. 

    İkinci kat battaniyeyi de çıkarmadım. Ama dün akşam yine serin geldi battaniye + pike kombinasyonu. Yorgan da çıkarabilirim bu arada ama kalorifer yanmaya başlayınca yorgan kalın geliyor. O yüzden geçiş dönemini iki battaniye ile atlatmayı düşünüyorum.

    Yazlıkları kışlıklardan ayırdım ama hala tüm kışlıkları çıkarıp tüm yazlıkları kaldırmadım :O). 

    E onu yapmadım, bunu yapmadım, ne yaptın o zaman iki gündür derseniz, kitap okudum. Ivır zıvır işleri hallettim. Poğaça yaptım. Efsane oldu, özel istek üzerine bir daha yaptım :O).   

      Efsane Poğaça evde yoğurt olmadığı için ortaya çıktı. Hep yaptığım eski bir tarifi yapayım dedim. Yoğurt yok diye süt koydum. Biraz kuru oldu, margarin ekledim. Hepsi göz kararı bu arada. Tekrar yap dediklerinde yaptım ama sonucun ne olacağını hiç bilmiyordum. Ölçü yok çünkü, tamamen kıvama göre. Neyse, ikinciler ilkinden de güzel oldu. Kıyır kıyır, bir tadına bakayım diye alıp dört-beş tane yedirten türden bir şeyler çıktı ortaya. Sonuçta o tarifi bir daha asla yoğurtla yapmayacağım :O).

    Telefon ve bilgisayar arşivimi düzenlemeye, toparlamaya da başladım yavaştan. Hemen bitmez o iş ama yavaş yavaş, her gün biraz düsturuyla bitireceğim inşallah.

    Bu arada bir kabus gördüm ki, çok güldüm sonradan. Kabusum şu efendim. Komşum geliyor kapıya, başka bir komşudan dert yanmaya başlıyor. Dur diyorum, ayak üstü konuşmayalım, gel içeriye, oturalım. Tamam diyor ve ben ona terlik vereyim diyorum. Ve dakikalarca onu kapıda bekletip terlik almaya uğraşıyorum. Terlikler de parmağımın ucunda ama nedense bir türlü erişip de alamıyorum dolaptan. Ay kadın bekliyor, ben telaş yapıyorum, geriliyorum derken bekletmeyim artık diyorum. Kapıyı da kapamışım Hektor çıkmasın diye (rüyamda bile Hektor kaçmasın diye kapatmam da ilginç), tekrar açıyorum ki o komşu bir evine çıkıp gelecekmiş, kapıda başka bir komşumla kızı var. Onlar da bana gelecekmiş. Ne hikmetse bu sefer terlikler içerde değil, sokak kapısının tam karşısında bir dolaptaymış. Oradan terlik alayım vereyim diyorum ki dolap komple kaybolmuş. Yok! kaymasın, devrilmesin diye destekleri varmış yerde, geride sadece onlar kalmış. Dolabım nerede diyorum bekleyen ana kıza biz dolap falan görmedik diyorlar. Sokağa çıkıyorum etrafa bakmaya, dolabı aramaya, yok hiçbir şey. Bir bakış atıp arkamı dönüyorum ki analı kızlı komşum bana geleceklerine, sokağa alçak bir sehpaya tepsi koyup başında oturmuş peynir zeytin yiyorlar. Terlik vermedim, vermeyince eve de almadım diye herhalde :O). Neyse, o arada da uyandım. 

    Alaylı bir ev kadınıyım, bu işe yıllarca çok uzak kaldım ama kabuslarımı misafire terlik bulamamak üzerine görmeye başladıysam, ben yavaş yavaş tam bir ev kadını oluyorum artık herhalde.     

    Yine görüşmek üzere.