Şafak 24! Günler ağır ağır geçiyor ve evet, gün sayıyorum ben. Her geçen gün biraz daha alışsam da, henüz dayanamayacak kadar özlemesem de, bitsin gelsin istiyorum:). Bunun bir zorunluluk olması da geriyor galiba beni. İş için uzun süreli gittiği oldu, gezmeye gittiği oldu. Özlemiştim o zamanlarda da ama böyle sıkılmamıştım. İstediği zaman çıkıp gelme şansı vardı çünkü. Bu sefer son ana kadar orada kalmak zorunda ve beni en çok bu geriyor. Fırsat bulursak haberleşiyoruz da, iyi olduğunu da biliyorum ama yine de bitsin gelsin istiyorum. Beni çok gerdi nedense bu askerlik olayı:).
Evde sakin sakin oturuyoruz bu arada ama çocuğumuz bizden uzakta diye karalar da bağlamış değiliz. Aklımız onda ama hayat devam ediyor. Ben en son çalışma odamda bir "toplama" kaosu yaratmıştım hatırlarsanız. Her şeyi ortaya dökmüştüm. Onları topladım. Hatta depo (yatak odası) için de aynı şeyi yapmayı planlamıştım çünkü yorucu ve bıktırıcı bir süreç de olsa, bitince iyi oluyor. Depoya geçemeden Atoş'un gitme zamanı yaklaşınca hem fırsatım olmadı başlamaya hem de o nasılsa gidecek onun odası da boş kalacak, mümkünse orayı da kullanayım, dar alanda değil, yayıla yayıla toplayım diye düşündüm. Ufak ufak başladım da depo harekatına ama çok girişmedim henüz:).
Aslında bugün tam girişecektim ki baktım Hektor, Atahan'ın yatağında uyuyor. Vazgeçtim. Bu oda için biz biraz onunla kapışacağız galiba. İkimizin de orada gözü var:) Daha o gitmeden kapıyı her açık bulduğunda kendini oraya atıyordu zaten, şüphelenmiştim ama adını tam koyamamıştım. Bugün netleşti, Atoş olmayınca Hektor orayı kendi odası olarak benimsedi! Onu yaş mamayla falan kandırıp odayı ele geçirmeyi düşünüyorum. Bakacağız artık duruma...
Daha sık uğrama sözümle birlikte şimdilik kaçıyorum. Yine görüşmek üzere.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder