İlk hikayemi yazdım! Son günlerde hep onunla uğraştığım için sizinle de ilgilenemedim. Absürt postapokaliptik türde. Yani kıyamet sonrası dünyanın kara mizahla anlatılmış hali.
Bence bir ilk deneme için iyi. Sizlerle yapay zekayla oluşturduğumuz bir nevi kapak resmi gibi bir şey olan yukarıda gördüğünüz resmi paylaşıyorum sadece. Çünkü hikayem henüz tam bitmedi aslında. Ben bitirmek için biraz acele edip (sanki neye ya da kime yetiştiriyorsam) sonunu kısa kestim. Üzerinde biraz daha çalışacağım.
Yine de ilk taslak halini merak ediyorum, okurum, sana fikirlerimi de iletirim diyen varsa, yorumlara mail adresini bıraksın. Yorumları yayınlamadan mail adresinizi alıp size hikayeyi yollarım. Okurum ama sana hikayenle ilgili dönüş yapmam diyorsanız hiç beni heveslendirmeyin.
Epi topu 20 sayfa, kısa bir hikaye. Kaç dakikanızı alır ki yani? Hadi sindire sindire okuyun, yavaş yavaş, adım adım değerlendirerek, yine de sürsün sürsün yarım saat sürsün okuması. Bitirip büyük bir hevesle birkaç kişiye yolladım. Kötü desinler, iyi desinler, şurası güzel ama şurası zayıf desinler mesela. Ben de ona göre bir daha gözden geçiririm belki ama inanır mısınız şu yoğun hayatlarında bir yarım saat ayırıp da bir türlü okuyamadılar.
Neredeyse bir ay geceli gündüzlü yazdım, kafa patlattım, büyük emek var tabi ki, hiçbir şey olmasa onun hatırına bile okunur ama yok efendim. Herkes çok "yoğun". Başlarım böyle işe diyorum terbiyeli bir şekilde. Şunu da eklemeden duramıyorum:
Kaçınızın hayatında insanlar bahane üretmeden emek harcıyor yeni bir şeyler denemek ya da öğrenmek için? Mis gibi ev kadınıyım, kocam da bana bakıyor, yaparım yemeğimi temizliğimi, giderim arkadaşlarımla kahve içmeye, hayatımın sonunda kadar da böyle yaşarım. Kimse de bir şey demez. Ben aksine bir şeyler yapmak için uğraşıyorum. Kimseden yardım, destek, herhangi bir şey de istemiyorum. Tek yapacakları yarım saat ayırmak, o da mümkün olamıyor efendim. Kendi çok önemli hayatları içinde işe, arkadaşlarına, uyumaya, gezmeye her şeye yer var çünkü ama bir tek bana yer yok!
Neyse, yazdım, içimi döktüm, rahatladım biraz. Kendimi de hiç tutmadım çünkü hepsi blog yazdığımı bilse de nasılsa burayı da hiç okumuyorlar :O).
Yine görüşmek üzere.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder