Atoş'um gideli bugün tam bir hafta oldu ve kaldı iki buçuk hafta. Sayılı gün çabuk geçiyor diyorlar da bazen geçiyor bazen geçmiyor. Hafiften özledim. Bugün biraz telefonda konuştuk özlemim yatıştı. Fırsat buldukça da mesajlaşıyoruz zaten. Hiç yoktan iyidir.
Bugün sabah 4.30'da uyandım. Çok erken oluyor benim için bile aslında çünkü sabah bu saatte kalkınca akşam da 20.30 civarı uykum gelmeye başlıyor. Ayrıca gün içinde de uyku bastırıyor çünkü akşamları pek tabi ki sekiz buçukta yatmıyorum. Dokuzda yatıyorum, dermişim :O). On gibi yatağa gidip biraz kitap okuyorum, on buçuk gibi uyuyorum genelde. Sabah da 5.00 - 5.30 civarı uyanınca düzenimi oturtmuş oluyorum. Ha dört buçuk ha beş yarım saat fazla uyuyunca ne bu kadar değişebilir ki demeyin. Beni o fazladan uyuduğum yarım saat toparlıyor. 4.30 erken, 5 iyi, 5.30 ideal. Altı hafiften geç kalkma sayılmaya başlıyor. Yedi uyuya kalmışım durumu. Sabahın dört buçuğunda kalkıp ne yapacağım ki hem? Hayvanım yok, bebeğim yok, yaşlım, hastam yok. Kalkıp kahve içip kitap okuyorum. Hektor uyandırıyor bazen beni o saatte. O da ben kitap okurken kucağıma yerleşip orada uyuyor tekrar. Ben de mecburen oturup kitap okuyorum. Başka hiçbir şey yapamıyorum. Yalnız bazen de o uykusunu alamamış ama ben bir şekilde uyanmış oluyorum dört buçukta. Uykulu uykulu bakınıp kendini açamıyor bir türlü. Ve her sabah beni uyandırıp zorla kucağımda uyuyan çocuk ben kalktığım halde yatıp uyumaya devam ediyor yediye sekize kadar :O).
Bir de şöyle bir şey var, ben ne kadar erken kalkarsam evdekiler o kadar geç uyansın istiyorum. Sabah bana kalsın hatta kuşluk da öğle de :O). Öğleden sonra kalkabilirler, sorun yok. Bazen ben kalktığımda benimkiler daha yatmamış oluyor. Ben uyandığımda onlar uyumamışken çakışıyoruz kahve - sigara keyfinde.
Hani evde yatılı misafir olur, ev sahibi erken kalkıyorsa ayıp falan olmasın diye o da erken kalkar ya. Hah işte o en nefret ettiğim misafir çeşidi. Yat uyu kardeşim, ayıp olmaz bana, keyfine bak. Ben sabahlarıma eşlikçi aramıyorum hatta tam aksine sabah yalnızlığı istiyorum. Olur da bize yatıya gelirseniz sakın sabahın köründe kalkmayın mesela, istediğiniz gibi yatın uyuyun. Hiç sorun değil.
Bu sabah da dedim ya 4.30'da uyandım diye. Kocam, iki gözümün nuru da, dokuz gibi, bence sabahın köründe, kalktı. Erken kahvaltı ettik. Sonrasında o kargoya ve bakkala gidecekti, ben de pazara bir uğrayacaktım. Kargo poşetini evde unutmuş çıkarken, kapının önüne ona vermeye çıkınca baktım ki hava şerbet gibi. Pazara tişörtle mi gitsem diye düşündürtecek kadar. Hava durumu da sürekli fırtına, yağmur uyarısı veriyor. Hadi dedim erken erken pazara gideyim, öğleden sonra hava bozarsa çıkamam kalır. O işi halledeyim. Zaten ne alacağım belliydi, bir iki tezgah gezdim, aldım döndüm ki, ince bir baharlık montla çıktım hiç üşümeden döndüm geldim. Dönüşte de bir köpek gördüm bahçede bakılan, alt bahçeden üst bahçeye çıkmış. Sahibi ona yerine dön bakayım diye kızıyordu o da ikiletmeden hemen döndü. Afacan bir havası vardı.
Öğleden sonra gerçekten de önce rüzgar çıktı. Ardından gökyüzü bulutlandı sonrasında da yağmur başladı. Hava gittikçe daha da soğudu. Akşam üzeri annem aradı. Arabayla geliyoruz, hemen alt sokağındayız, sana bir şeyler bırakacağım, sokağa çıkıp alır mısın dedi. Ben de üzerime kocamın kocaman polarını alıp çıktım.
Sokağa inmedim hava soğuk diye kapının kuytusunda beklemeye başladım. Karşı komşum arabasının önünde bir şeylerini tamir ediyordu. O arada parkta bir köpek gördüm. İri bir kurt köpeği. Koşuyor oynuyor çok eğleniyor. Hava da çok soğuk ama oynasın diye çıkardılar herhalde dedim kendi kendime de sahibini de göremedim. Annem gelemedi bir türlü, bir yandan ona bakınıyorum. Bir yandan soğuk, poların kapüşonunu taktım kafama, açılmasın diye onu tutuyorum. Ardından parkta oynayan köpek önümden geçti gitti etrafa bakına bakına. Sahibi yok yanında ama tasması var boynunda. Acaba kaçtı mı, sahibi yakında mı derken komşu camdan eşine seslendi, "O geçen köpeği ben biliyorum alt sokakta oturuyor, sahibi yok yanında evden mi kaçtı?" diye. Eşi arabayla uğraştığından köpeği görmemiş, hem zaten korkarmış da köpeklerden. Köpek de benim pazar dönüşü gördüğüm alt bahçeden üst bahçeye atlayan, sahibinin kızdığı köpek. Ben korkmam, evini de biliyorum, uzaklaşmadıysa götürürüm evine dedim. Köpek uysaldı zaten, seslenince geldi, üzerime atlayıp durdu seveyim diye. Beraber yürümeye başladık, ayrılmadı yanımızdan. Evden komşum geldi, eşi, ben üçümüz götürdük bahçeye. Kapıyı açınca kendi girdi hemen içeri. Sahibini de bulduk durumu anlattık. Oradan dönerken de annemle karşılaştık yolda.. Ben kapının önüne çıkıyorum diye telefonu bile üzerime almamıştım. Onlar da pazar toplandığı için alt sokakta da olsalar hemen gelememişler. Aramışlar, kocam açmış. Telefon evde, ben evde yokum, kapının önünde de yokum, merak etmişler. Köpek kurtarma operasyonu yaptığımızı söyledim. Köpecik kaçıp gitmediği, bize denk geldiği ve evine döndüğü için mutlu oldum. Benim pazar dönüşü onu görmem, akşam tam onun kaçtığı saatte kapıya çıkmam, annemlerin gecikmesi, komşunun köpeği görüp eşine seslenmesi., benim köpeği tanımam, biz kaçtığını anlayıp ona seslenene kadar fazla uzaklaşmaması ve evine götürürken bizimle gelmesi. Hepsi çok güzel gelişti. Eve geldim, bir posta kocama anlattım. Atahan'a mesaj atıp anlattım. Şimdi bir de size anlattım.
Sonra yine görüşmek üzere.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder