19 Mayıs 2015

7



 Cumartesi günü altı yüz çocukla gerçekleştirdiğimiz bir etkinliğimiz vardı. Görevli yirmi kişiydik ve her türlü sorumluluk bizim üzerimizdeydi. Yaş grubu da 10-14 arası olunca hem çok keyifli bir çalışma günü geçirdik hem de tüm gün ya bir aksilik olursa, çocuklardan birine bir şey olursa diye diken üstündeydik. neyse ki, çocuklar çok eğlendi, bir her şeyi sorunsuz atlattık. Pazar günü de belge ve evraklarla geçirilen  sıradan bir iş gününün yorgunluğundan sonra pazartesi günkü gezi ilaç gibi geldi.
 Annemin öğretmen arkadaşlarıyla düzenlediği Sultanahmet gezisine
  iki arkadaşımla beraber ben de katıldım.  Önce 1453 Panoramik Müze'yi gezdik. Ardından Yerebatan Sarayı, öğle yemeği olarak meşhur Sultanahmet köftesi, meydanda Alman Çeşmesi, Dikilitaş, Yılanlı Sütun ve Örme Dikilitaş turu, ardından Gülhane Parkı. Meydandaki eserlerde rehberlik yaptım gruba. Bunun dışında sorumluluk taşımadan, arkadaşlarımla rahat rahat sohbet ederek, istediğimiz kadar oyalanarak ya da minik keşifler yaparak gezdiğimiz harika bir gün geçirdik. Müzede ve Yerebatan'da en çok biz durduk mesela. Ben o atmosferi çok sevdiğimden çıkasım gelmiyor zaten, hepimiz aynı durumda olunca, hiç acele etmeden, fotoğraf çeke çeke, değişik ayrıntıları keşfederek gezdik. bir ay önce öğrencilerimle de gitmiştim Yerebatan'a ama o gün onları kollamaktan tadına tam olarak varamamıştım...
 Bu sandalyeyi, meydandaki Doğu'dan İstanbul'a El Sanatları Sergisi'nde çektim. Tezgahta "ütü masasından ayna", "eski teyp kasetlerinden abajur", "bastondan sehpa" gibi harika fikirler vardı ama nedense onları çekmemişim...
 Gülhane'ye inmeden hemen önce yolun sağında gördüğümüz bu sokağı keşfetmeyi çok istedik ama programdan çok sapmış olacağımız için başka bir güne bırakmaya karar verdik...
 Sokağı kaçırsak da Gülhane Parkı'nın hemen girişindeki Ahmet Hamdi Tanpınar Müze Kütüphanesi'ni kaçırmadık. Ben burayı daha önce hiç duymamıştım. Kapıdan girdiğimizde etrafımızın tadına varmak amaçlı bakınırken keşfettik. Dışarıdan bakmakla kalmayıp içine de girerek gezdik. Burada beni bıraksalar günlerce durmaksızın okuyabilirim herhalde. Büyülendim...


Gülhane Parkı Sarayburnu çıkışı son durağımızdı. Belki de pazartesi olduğu için etraf çok kalabalık değildi. Hava sıcaktı ama aşırı sıcak değildi. Grup birbirine uyumluydu. Bizim üçümüzün de gezmek görmek istediği alanlar aynıydı derken mükemmel bir gün geçirdik. İyi geldi :O).

11 Mayıs 2015

6

İki yazı önce bahsettiğim sürprizim yerine ulaştı ama sahibine ulaşmadı. O yüzden ben de ne olduğunu henüz açıklayamıyorum ama kime olduğunu söyleyebilirim: Sürprizim ablama doğum günü hediyesiydi. Bir gün gecikmeyle gitti. Umarım beğenir. 

Anneler gününde çalıştığım için o günden hiç bir şey anlamadım. Kutlama yapamadık. Benimkilerle bir gece önce yemeğe çıkmıştık da, o sabah anneme kahvaltıya gidebilmeyi isterdim. Son üç senedir pazar günleri çalıştığımdan bire bir kutlama imkanımız olmadı. Belki seneye kısmet...

4 Mayıs 2015

5

Dün, çoraplarımı aynı  giymedim. Bunu da bilinçli yaptım. İkisi de aynı renkti. Desenleri de çok benziyordu, dikkat etmeden farklı olduğunu anlamak zordu falan filan ama sonuçta farklıydılar :O). Bundan sonra canım istedikçe böyle yapacağım. Yaşasın çorap özgürlüğü!

24 Nisan 2015

4

Eş zamanlı bitirmem gereken dört proje ve yakın zamanda bitirmek zorunda olduğum rutin işler ve benim yapmam gereken ıvır zıvır şeyler derken her günüm deli bir koşturmacayla geçiyor.  Dün evdeydim, resmi tatildi. Yarın izin günüm. O kadar yoruldum ki bugün - kafa yorgunluğu- on beş gündür kesintisiz çalışıyormuş gibi hissediyorum kendimi. Alnımın akıyla şu dönemi bir atlatabilirsem süper rahatlayacağım. 

Yine de bu koşturmacada kendime kitap aldım ve birine bir sürpriz yaptım. Bakalım. Kitaplar önümüzdeki hafta gelir, heyecanla bekliyorum. Sürprizin daha zamanı var. Beğenileceğini umuyorum.

İş yoğunluğundan sürekli şikayet ettiğimi fark ettim dün. Daha doğrusu şikayet demeyim de, dile getirme. Kendimden bu bağlamda sıkıldım. Buraya yazdım son olarak ve bitirdim. Enerjimi anlatmaya değil işleri yapmaya harcayacağım. Evde de yapılması gereken  bir dolu şey var ama ben şimdi ayaklarımı uzatıp hafif alkollu meyve suyumu yudumlayacağım. Elimde de bir kitap olacak büyük ihtimalle. Hayat her şeye rağmen güzel :O).

Görüşmek üzere...

23 Nisan 2015

20 Nisan 2015

3

Normalde yazmak için sakin anlarımı tercih ediyorum. Etrafın da sakin olduğu, ruhumun da. Şu an öyle bir zaman değil. Kızdım birilerine. Televizyonun sesi de geliyor, ruhum da sakin değil fiziksel alanım da. Saydırasım var birilerine. Olayı anlatmayacağım da doğrudan şunu söyleyeceğim ne kadar çok anlamsız - boşuna yaşayan kişi varmış. Özellikle iş hayatında sayıları sayılamayacak kadar çok ve ne talihsiziz ki onlardan uzak durma şansımız pek olmuyor. Özel hayatımıza dahil etmesek de bir şekilde sızıyorlar. Sızmasalar da zaten iş yerinde evden daha çok vakit geçirdiğimizden ister istemez hayatımızı da ele geçiriyorlar.  Bu Türkiye'ye mi özel, benim çalıştığım iş yerlerine mi, tüm dünyada mı böyle bilmiyorum. Belki bazen ben çok takıyorum. Gerçi zaman içinde bu takma olayını azalttım gibi geliyor. Yine de kendimi kaptırıp sonuna kadar sinir olduğum zamanlar da az değil. 

İşlerim o kadar yoğun ki, nasıl yetiştireceğimi düşünüyorum sürekli. Bir de işimi nasıl geliştirebileceğimi. Kimin ne yaptığını oturup inceleyecek, üzerine düşünecek vaktim olmuyor pek. Kendi işime bakıyorum. Bir de genelde arkadaşlarımı sevsem de dostum diyebileceğim kişi çok yok aralarında. İş arkadaşlarım seviyesindekilere de insaniyet namına sevinip insaniyet namına üzülüyorum da bütün gün oturup acaba ne haldeler diye düşünmüyorum. Hal böyle olunca herkesi kendim gibi zannediyorum. Sonra bir bakıyorum ki milletin bütün derdi birilerini şikayet etmek, arkasından konuşmak, menfaati olduğu sürece dost olmak vb. Birden, genelinin böyle olduğunu fark edince güçlü bir hayal kırıklığı yaşıyorum açıkçası. Böyle anlarda şeytan, bırak git her şeyi diyor. Bir süre sonra unutup yine işime gücüme dalıyorum da ilk şok kuvvetli olabiliyor.

İki - üç yıl önceye kadar iş arkadaşlarımızla olan buluşmalarımıza herkesi davet etmiyordum. Belli kiriterlerim vardı, herkese de kapımız açık değildi. Bazı arkadaşların sitemlerini haklı bulup, ayırmadan herkesi davet etmeye başladım bir süre sonra. Özellikle aramıza yeni katılanlar kendilerini dışlanmış hissetmesinler istedim. Bir süre sonra fark ettim ki, bu sefer de insanlar kendilerini vazgeçilmez sanmaya başlamış. Son buluşmalarımızda yine eski sistemi uygulamaya başladım. Herkesi istemiyorum. Hayatımda beni yoracak, üzecek kişileri hiç istemiyorum. Budur.

Yine görüşmek üzere...

18 Nisan 2015

2

Gittim geçen gün ütü aldım kendime. Bir de bilgisayar alabilseydim iyi olacaktı. Sabah yarım saatten fazla uğraştım açılsın diye ama olmadı. Akşam üzeri ise düğmesine bastığım anda giriş ekranı karşımdaydı. Hayatımda önemli bir yere sahip bilgisayar. Yokken bir sürü işim yarım kalıyor. Hem özel işler hem de iş işleri :O).

Annem bir haftadır İspanya'daydı, bu gece dönüyor. Sabırsızlıkla ondan haber beklerken bir iki satır çiziktirmek istedim. Kek yaptım annem için. Atahan elmalı kurabiye istemişti birazdan onu yapacağım. Bir de tuzlu seven babam için poğaça yaptım, dinleniyor. Birazdan fırına verilecek. 

Sakin ve sakin olduğu için de güzel olan bir cumartesi yaşadım. Bir süredir minik bir ara vermiştim kitap okumaya, döneceğimin sinyallerini alıyorum. Bir önceki cümleyi yazarken tam, telefon çaldı, konuştuktan sonra yerine koyarken elimden kayınca, telefon bilgisayar masası üzerinde sekti ve fare de yere uçtu. Telefonda hasar yok gibi ama fare biraz dağıldı. Bir süre sonra fare ve telefon almam lazım yazarsam şaşırmayın :O).

Neyse, kekler kurabiyeler beni bekler. Yine görüşmek üzere...