Kasımın On Dördü - 2026

    Atoş'um gideli bugün tam bir hafta oldu ve kaldı iki buçuk hafta. Sayılı gün çabuk geçiyor diyorlar da bazen geçiyor bazen geçmiyor. Hafiften özledim. Bugün biraz telefonda konuştuk özlemim yatıştı. Fırsat buldukça da mesajlaşıyoruz zaten. Hiç yoktan iyidir.

    Bugün sabah 4.30'da uyandım. Çok erken oluyor benim için bile aslında çünkü sabah bu saatte kalkınca akşam da 20.30 civarı uykum gelmeye başlıyor. Ayrıca gün içinde de uyku bastırıyor çünkü akşamları pek tabi ki sekiz buçukta yatmıyorum. Dokuzda yatıyorum, dermişim :O). On gibi yatağa gidip biraz kitap okuyorum, on buçuk gibi uyuyorum genelde. Sabah da 5.00 - 5.30 civarı uyanınca düzenimi oturtmuş oluyorum. Ha dört buçuk ha beş yarım saat fazla uyuyunca ne bu kadar değişebilir ki demeyin. Beni o fazladan uyuduğum yarım saat toparlıyor. 4.30 erken, 5 iyi, 5.30 ideal. Altı hafiften geç kalkma sayılmaya başlıyor. Yedi uyuya kalmışım durumu. Sabahın dört buçuğunda kalkıp ne yapacağım ki hem? Hayvanım yok, bebeğim yok, yaşlım, hastam yok. Kalkıp kahve içip kitap okuyorum. Hektor uyandırıyor bazen beni o saatte. O da ben kitap okurken kucağıma yerleşip orada uyuyor tekrar. Ben de mecburen oturup kitap okuyorum. Başka hiçbir şey yapamıyorum. Yalnız bazen de o uykusunu alamamış ama ben bir şekilde uyanmış oluyorum dört buçukta. Uykulu uykulu bakınıp kendini açamıyor bir türlü. Ve her sabah beni uyandırıp zorla kucağımda uyuyan çocuk ben kalktığım halde yatıp uyumaya devam ediyor yediye sekize kadar :O). 

    Bir de şöyle bir şey var, ben ne kadar erken kalkarsam evdekiler o kadar geç uyansın istiyorum. Sabah bana kalsın hatta kuşluk da öğle de :O). Öğleden sonra kalkabilirler, sorun yok. Bazen ben kalktığımda benimkiler daha yatmamış oluyor. Ben uyandığımda onlar uyumamışken çakışıyoruz kahve - sigara keyfinde. 

    Hani evde yatılı misafir olur, ev sahibi erken kalkıyorsa ayıp falan olmasın diye o da erken kalkar ya. Hah işte o en nefret ettiğim misafir çeşidi. Yat uyu kardeşim, ayıp olmaz bana, keyfine bak. Ben sabahlarıma eşlikçi aramıyorum hatta tam aksine sabah yalnızlığı istiyorum. Olur da bize yatıya gelirseniz sakın sabahın köründe kalkmayın mesela, istediğiniz gibi yatın uyuyun. Hiç sorun değil.

    Bu sabah da dedim ya 4.30'da uyandım diye. Kocam, iki gözümün nuru da, dokuz gibi, bence sabahın köründe, kalktı. Erken kahvaltı ettik. Sonrasında o kargoya ve bakkala gidecekti, ben de pazara bir uğrayacaktım. Kargo poşetini evde unutmuş çıkarken, kapının önüne ona vermeye çıkınca baktım ki hava şerbet gibi. Pazara tişörtle mi gitsem diye düşündürtecek kadar. Hava durumu da sürekli fırtına, yağmur uyarısı veriyor. Hadi dedim erken erken pazara gideyim, öğleden sonra hava bozarsa çıkamam kalır. O işi halledeyim. Zaten ne alacağım belliydi, bir iki tezgah gezdim, aldım döndüm ki, ince bir baharlık montla çıktım hiç üşümeden döndüm geldim. Dönüşte de bir köpek gördüm bahçede bakılan, alt bahçeden üst bahçeye çıkmış. Sahibi ona yerine dön bakayım diye kızıyordu o da ikiletmeden hemen döndü. Afacan bir havası vardı. 

    Öğleden sonra gerçekten de önce rüzgar çıktı. Ardından gökyüzü bulutlandı sonrasında da yağmur başladı. Hava gittikçe daha da soğudu. Akşam üzeri annem aradı. Arabayla geliyoruz, hemen alt sokağındayız, sana bir şeyler bırakacağım, sokağa çıkıp alır mısın dedi. Ben de üzerime kocamın kocaman polarını alıp çıktım. 

    Sokağa inmedim hava soğuk diye kapının kuytusunda beklemeye başladım. Karşı komşum arabasının önünde bir şeylerini tamir ediyordu. O arada parkta bir köpek gördüm. İri bir kurt köpeği. Koşuyor oynuyor çok eğleniyor. Hava da çok soğuk ama oynasın diye çıkardılar herhalde dedim kendi kendime de sahibini de göremedim. Annem gelemedi bir türlü, bir yandan ona bakınıyorum. Bir yandan soğuk, poların kapüşonunu taktım kafama, açılmasın diye onu tutuyorum. Ardından parkta oynayan köpek önümden geçti gitti etrafa bakına bakına. Sahibi yok yanında ama tasması var boynunda. Acaba kaçtı mı, sahibi yakında mı derken komşu camdan eşine seslendi, "O geçen köpeği ben biliyorum alt sokakta oturuyor, sahibi yok yanında evden mi kaçtı?" diye. Eşi arabayla uğraştığından köpeği görmemiş, hem zaten korkarmış da köpeklerden. Köpek de benim pazar dönüşü gördüğüm alt bahçeden üst bahçeye atlayan, sahibinin kızdığı köpek. Ben korkmam, evini de biliyorum, uzaklaşmadıysa götürürüm evine dedim. Köpek uysaldı zaten, seslenince geldi, üzerime atlayıp durdu seveyim diye. Beraber yürümeye başladık, ayrılmadı yanımızdan. Evden komşum geldi, eşi, ben üçümüz götürdük bahçeye. Kapıyı açınca kendi girdi hemen içeri. Sahibini de bulduk durumu anlattık. Oradan dönerken de annemle karşılaştık yolda.. Ben kapının önüne çıkıyorum diye telefonu bile üzerime almamıştım. Onlar da pazar toplandığı için alt sokakta da olsalar hemen gelememişler. Aramışlar, kocam açmış. Telefon evde, ben evde yokum, kapının önünde de yokum, merak etmişler. Köpek kurtarma operasyonu yaptığımızı söyledim. Köpecik kaçıp gitmediği, bize denk geldiği ve evine döndüğü için mutlu oldum. Benim pazar dönüşü onu görmem, akşam tam onun kaçtığı saatte kapıya çıkmam, annemlerin gecikmesi, komşunun köpeği görüp eşine seslenmesi., benim köpeği tanımam, biz kaçtığını anlayıp ona seslenene kadar fazla uzaklaşmaması ve evine götürürken bizimle gelmesi. Hepsi çok güzel gelişti. Eve geldim, bir posta kocama anlattım. Atahan'a mesaj atıp anlattım. Şimdi  bir de size anlattım. 

    Sonra yine görüşmek üzere. 

Kasımın On Biri - 2026

    Ben hala depo toplama projeme başlamadım. Çocuk askerden dönene kadar başlayamayacağımdan da korkmaya başladım :). 

    Gündüz tam başlamaya uygun saatlerde iş gözümde büyüyor, araya başka bir iş giriyor derken kalıyor. Gece yatmaya giderken falan çok hevesleniyorum, tam o başlangıç enerjisine sahip hissediyorum kendimi ama gecenin bir saatinde de haldır huldur depo düzenleme yapamayacağım için ertesi güne bırakıyorum ve kalıyor. 

    Acelesi yok aslında, bu derleme toplama ve düzenleme işi ama şöyle bir sorun var. Ben nasılsa girişip toplayacağım diye yatak odasını çok dağıttım :O). O arada askerlik hazırlıkları falan da vardı. Elime ne geçerse kapıyı açıp içeri fıydırdım - çok zevk alıyorum bundan, keşke bunu hep yapabilsem- ohh kapıyı da çektim çıktım unuttum gitti toplanacakları, düzenlenecekleri. Bir sürü başka işim de vardı. E oranın en güzel yönü ev halkı dışında giren çıkanın da olmaması. Sadece her gece yatmaya gittiğimde dağınık eşyalarla yüzleşip "yarın bir kenardan başlayayım" diye karar alıp sonra yine erteledim. 

    Sonuçta iş çığırından çıktı. Keyfe keder bir düzenleme, artık düzenleme yapılmazsa ancak eşyaların üzerinden atlaya atlaya yatağa gidip yatabileceğim, boyutuna geldi. O yüzden bugün kesinkes başlamaya karar vermiştim ki, kocam akşam "yarın annemi bize getirmeyi düşünüyorum" dedi. 

    Buyursun gelsin tabi ki. Zaten artık yaşı seksen üzerinde olduğundan gözünde büyüyor bir yerlere gitmek, bize de çok sık gelmiyor, genelde evde. O yüzden, ben yarın yatak odasını toplayacaktım başka güne bırakalım demedim valla. Zaten neredeyse on gündür, o odayı her gün güya "toplamaya" başlayacağım için bir gün daha öyle beklese de olur dedim. 

    Yine de ufaktan bir giriş yapacağım ama çok yayılmadan. Sadece bir başlangıç olsun diye. Ben çok kapsamlı yapmayı düşündüğümden bu iş bir günde bitecek bir şey değil, biraz bu yüzden de gözümde büyüyor, erteleyip duruyorum. Şimdi yazımı gönderir göndermez gidip başlayacağım söz. Yani önce bir sigara içeceğim sonra başlayacağım, söz!

    Yine görüşmek üzere...

Kasımın Dokuzu - 2026

    Şafak 24! Günler ağır ağır geçiyor ve evet, gün sayıyorum ben. Her geçen gün biraz daha alışsam da, henüz dayanamayacak kadar özlemesem de, bitsin gelsin istiyorum:). Bunun bir zorunluluk olması da geriyor galiba beni. İş için uzun süreli gittiği oldu, gezmeye gittiği oldu. Özlemiştim o zamanlarda da ama böyle sıkılmamıştım. İstediği zaman çıkıp gelme şansı vardı çünkü. Bu sefer son ana kadar orada kalmak zorunda ve beni en çok bu geriyor. Fırsat bulursak haberleşiyoruz da, iyi olduğunu da biliyorum ama yine de bitsin gelsin istiyorum. Beni çok gerdi nedense bu askerlik olayı:). 

    Evde sakin sakin oturuyoruz bu arada ama çocuğumuz bizden uzakta diye karalar da bağlamış değiliz. Aklımız onda ama hayat devam ediyor. Ben en son çalışma odamda bir "toplama" kaosu yaratmıştım hatırlarsanız. Her şeyi ortaya dökmüştüm. Onları topladım. Hatta depo (yatak odası) için de aynı şeyi yapmayı planlamıştım çünkü yorucu ve bıktırıcı bir süreç de olsa, bitince iyi oluyor. Depoya geçemeden Atoş'un gitme zamanı yaklaşınca hem fırsatım olmadı başlamaya hem de o nasılsa gidecek onun odası da boş kalacak, mümkünse orayı da kullanayım, dar alanda değil, yayıla yayıla toplayım diye düşündüm. Ufak ufak başladım da depo harekatına ama çok girişmedim henüz:).   

    Aslında bugün tam girişecektim ki baktım Hektor, Atahan'ın yatağında uyuyor. Vazgeçtim. Bu oda için biz biraz onunla kapışacağız galiba. İkimizin de orada gözü var:) Daha o gitmeden kapıyı her açık bulduğunda kendini oraya atıyordu zaten, şüphelenmiştim ama adını tam koyamamıştım. Bugün netleşti, Atoş olmayınca Hektor orayı kendi odası olarak benimsedi! Onu yaş mamayla falan kandırıp odayı ele geçirmeyi düşünüyorum. Bakacağız artık duruma...

   Daha sık uğrama sözümle birlikte şimdilik kaçıyorum. Yine görüşmek üzere. 

Kasımın Yedisi - 2026

    Resmi olarak asker anasıyım bugüne bugün. Dün gece uğurladık, bugün teslim oldu birliğine. Az önce de aradı, konuştuk biraz. Beklemek bana çok zor geldiğinden en zor kısmı bitti bence. Gerisi şafak sayımı sadece. 

   Askerlik hazırlıkları, sağ salim gidecek mi, yerleşecek mi derken sürekli endişeliydim daha önceki günlerde. Bugün artık bu saatte o aradığında rahatladım ve bir merhaba demeye geldim, önümüzdeki günlerde daha çok burada olacağım. 

    Görüşmek üzere.

Ekimin Otuz Biri - 2026

    Haftaya bugün, Atahan teslim olmuş olacak. Son on günümüz de hazırlıklar, listeler, araştırma ve bilgi edinmelerle geçti. Asker paketlerinden aldık biz de. En pratiği ve totale bakıldığında uygunu o oluyor. Hazırız gibi görünüyor. Geriye sadece beklemek kaldı. Neyse ki bir ay sadece. Su gibi akıp geçin hayırlısıyla gitsin gelsin inşallah. 

    Kısa bir merhaba demeye geldim. Şu sıralar kafam bir sürü şeyle dolu olduğundan odaklanıp da yazamıyorum. Onları bir sıraya koyayım, daha sık buralarda olacağım.

    Yine görüşmek üzere.

Ekimin Yirmi Biri - 2026

    Muazzam bir dağıtma potansiyelim olduğunu ancak 46 yaşında fark ettim ya da belki de kabullendim demeliyim. Şimdiye kadar oğlumla kocamı suçluyordum genelde :O). Benim de çok payım varmış evin dağınıklığında, yeni anladım. 

    Her şeyden önce aldığımı yerine koyma huyum yok. Nerede kullandıysam orada bırakmaya çok meyilliyim. Koyacaksam da o an değil genelde günler sonra, artık o şeyi orada görmekten sıkılınca yapıyorum bunu. Hele evde belirli bir yeri yoksa ya da yerine koymak böyle merdivene çıkmak, birkaç kutuyu - hurcu murcu indirmek gerektiriyorsa tamam artık, evin içinde dolaşır durur aylarca. 

    Bana tüm dolapları boyumun hizasında olan bir ev lazım ama boyum sadece 1.55. Öyle bir ev 400 metrekare falan olmalı ki üst raflardan vazgeçme şansım bulunsun. Olabildiğince yatay düzlemde kalmalıyım anlayacağınız, yüksekler bana göre değil. Yükseklik korkum da var zaten :O). 

    Şimdiye kadar hiç haberin yoktu bunlardan da, durdun durdun nereden anladın, derseniz. Geçen hafta çalışma odamdan başlayıp tüm evi elimin değmediği hiçbir yer kalmayacak şekilde toplamaya karar verdim. Yani buraya yazmadığım günler çalışma odasını toplamakla meşguldum. Ama ne toplamak üç adımlık yer vardı sadece odada. Kapıdan masa ve sandalyeye kadar. Oturmak için sandalyemi bir adım geri çekebiliyordum sadece. Her şeyi ortaya dökmüştüm. Evdeki bütün boş kutu ve sepetlerimi de çıkardım. Sonra dosya dolabımın tozunu aldım ve yavaş yavaş geri yerleştirmeye başladım. Şu an artık masa kurtarıldı, sandalyemi dört adım geri alabiliyorum. Dolaba hasır sepetlerimi yerleştirdim ama içleri hala boş. En komiği de kocamın ilk dağıttığım, ay pardon toplamaya başladığım gün, adım atacak yer yokken odaya bir şey almaya geldiğinde, "Ne yapıyorsun Burcu?" sorusuna aldığı "Odamı topluyorum." cevabıydı. Toplamaktan çok her şeyi alıp odaya dağıtmışım gibi görünüyordu ki, yaptığım da aslında buydu :O).

    Normalde ben böyle toplamak için dağıttığım eşya yığınlarıyla uzun süreli uğraştığım zaman bir yerden sonra sıkılıp kalan her şeyi büyük kutulara tıkıp kaldırarak düzenlemeyi bitiriyorum ama bu sefer henüz o "sıkılma" gelmedi neyse ki. Sabırla devam ediyorum. Dur bakalım nereye kadar böyle gidecek, merak da etmiyor değilim. 

    Neyse, işimin başına dönmem lazım efendim, sonra yine görüşmek üzere diyorum şimdilik.

Ekimin On Üçü - 2026

    Bu hafta uyku düzenim felaket bir biçimde şaştı ve onu yine düzene koymaya çalışıyorum. Bu da demek oluyor ki gündüz asla uyumamam lazım. Her ne kadar hava tam battaniyenin altına girip Hektor'u da kucağıma alıp uyumalık olsa da.     

    Pazar günü on iki senedir görüşemediğim bir eski iş arkadaşımla buluştum. Daha dün ayrılmışçasına kaldığımız yerden devam ettik. Çok keyifliydi. Tekrar edeceğiz tabi ki yine buluşmalarımızı. Onun başka bir yere taşınmasıyla kopmuş, ara ara haberleşmiş ama görüşememiştik.  

    Bu hafta mutfağa çok giresim yok. Çok yazasım da yok. Sebebi de yok. Bazen biliyorum kafamda başka işler oluyor onlara yoğunlaştığımdan canım başka şeyleri istemiyor ama şu sıralar öyle bir şey de yok. Dur bakalım, geçer elbet. 

    Biraz sessiz sakin bir günümdeyim ve hafif uykulu, yazamıyorum. Üç paragrafı yazdım, gerisi gelmedi. O zaman, sonra yine görüşmek üzere.