Dün ilk işi günümde kocam bıraktı beni, akşam çıkışta da kocam aldı. Beni bırakmaları için Atahan'la ikisinin yedi buçukta kalkması gerektiğinden bugün otobüsle gitmeye karar verdim. Zaten evin önündeki duraktan binip, hastanenin önündeki durakta inecektim. Yediyi yirmi geçe durağın oraya çıktım. Yedi buçukta hala daha otobüs gelmemişti. Sekizde en geç iş başı yapmam lazım, otobüsün gelmesi, dolaşması, duraklarda durması derken geç kalacaktım ki hastanenin servisi önümden geçti biraz ileride durdu. Bizim oradan birini alıyorlarmış. İşe başlamak için baş hemşireyi beklerken muhasebe müdürüyle tanışmıştım, serviste de o oturuyordu. Bana el salladı gel gel diye, ben de atladım servise, sekize çeyrek kala işteydim. Artık her sabah servisle gideceğim. Akşamları da iş uzamazsa, servis gitmemiş olursa servisle döneceğim. Akşam çok sorun değil zaten, sabah otobüs saatlerini ayarlamak zor olacaktı benim için, servise çok sevindim...

Dünkü topuklulardan sonra, bugünkü düz ayakkabılar iyi geldi ama onlar da ayağımı vurdu. Bu akşam düz, denediğimde rahat gelen bir çift beyaz babet aldım. Yarın onları deneyeceğim. Ayakkabı işini mutlaka çözmem lazım. Ayağımda yaralanmadık yer kalmadı. Ayakkabı değiştirdikçe her biri vuracak başka bir yer buldu. Olmazsa fazla spor olmayan bir spor ayakkabı alıp onları giyeceğim... Ortopedi de duruyorum ya, ayakkabı vurunca, ayağımın arkasına bir parça flaster yapıştırdım, alçı odasında duruyordu. Akşam ayakkabı denerken satıcı, ayağınız yaralı hangi ayakkabıyı giyseniz acıtır diyordu... Diyecektim o yara bantı görevi görüyor sadece diye ama o kadar yorulmuştum ki artık, dükkan dükkan gezip en rahat ayakkabıyı aramaktan, güldüm geçtim sadece...

Yine görüşmek üzere...