Bugün ilk pazartesi sendromumu da yaşadım, herkese hayırlı uğurlu olsun :O) Hiç canım istemedi çalışmak, aksi gibi de çok yoğunduk, yüz hasta geldi gün içinde. Nefes almaya vaktimiz yoktu... Bir de ben hala deneme süresi içindeyim, şu kağıtlarım da yapılsa motivasyonum artacak, yapılmadıkça hala daha kendimi oraya ait hissedemiyorum. Misafirmişim gibi geliyor :O) Çıkıp gitsem kimse bir şey diyemez ya da karışamaz gibi çünkü kağıt üzerinde hiçbir yerde adım geçmiyor. Doktorun odası klimalı ama bizim durduğumuz koridor sıcak, bir ara öğleden sonra sıcaktan, bir ağırlık çöktü üzerime, bir rehavet bastırdı. Zaten canım istemiyordu çalışmak, tam oldu...

Bir çok şeyi öğrendim ama daha bilmediğim bir sürü şey de var. Onları da yavaş yavaş öğreniyorum, aslında bugün daha beşinci iş günümdü ama ben biraz sabırsızım herhalde, her şeyi hemen öğrenmek istiyorum. Bilmediğim şeyler ortaya çıkınca da üzülüyorum. Olaya hakim olmak istiyorum, bilmiyorum demek ağır geliyor. Ortopedi çok yoğun olduğundan her şeyi öğretmeye de herkesin fırsatı olmuyor. Mümkün olduğunca soruyorum bilmediğim işlemleri ben yapayım da öğreneyim istiyorum. Bir yandan da yanlış yapmaktan korkuyorum bazen çünkü benim eksik bıraktığım ya da yanlış yaptığım bir evrak yüzünden hasta tekrar hastaneye gelsin, ilacını alamasın, raporunu kullanamasın istemiyorum. Bazen hasta soruyor mesela, tamam mı bu reçete şimdi, gidip ilacımı alabilir miyim, diye. Çaktırmadan soruyorum ben de, tamam olması gerek ama sizin gözünüze çarpan bir eksik mi var, diye :O) Yok, deyince, güya gösteriyorum, işte mührü tamam, imzalamış doktor bey, adınız ve protokol numaranız yazıyor, eksiği yok diye, böylece kendim de kontrol etmiş oluyorum tekrar :O)

Aslında, işin en yorucu ve bıktırıcı kısmı her gün sayısı yüzü bulan ya da yetmiş-seksenden aşağıya düşmeyen kişiye dert anlatmak, tek tek ilgilenmek, yardımcı olmak ama o bana zor gelmiyor nedense... En çok sevdiğim kısmı bu hatta, yardımcı olmak, yüzlerini güldürmek. Bu benim işim, ben bunun için para alacağım ileride inşallah ama onların teşekkürleri, minnettarlıklarını dile getirmeleri hoşuma gidiyor.

Biraz da şu hassiyeti bir kenara bırakabilsem daha iyi olacak. Biraz daha rahat olmalıyım belki de. Alacağım parayı sonuna kadar hak etmeliyim duygusu ağır basıyor bende. Yapamadığım şeyler, bilemediğim işlemler olduğunda da işimin hakkını veremediğim için rahatsız oluyorum.

Günden güne iyiye gidiyor aslında her şey. Bunu kendime arada hatırlatmalıyım...