YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN

Planlarımın bazılarını gerçekleştiriyorum zaman içinde bazıları sonraya kalıyor yine. Mesela geçen gün kuaföre gittim. En son ablam Fethiye'de götürmüştü beni o zaman gölge yaptırmıştım sadece, kestirmemiştim hiç. Ondan önce de 2008 ocak ayı gibiydi, kısacık kestirmiştim. Bir senedir uzayıp omuzlarımı geçen saçlarımı küt kestirdim. Çok değişik bir hava verdi bence, yakıştı. Rahat bir saç oldu yine en azından, tam benim sevdiğim gibi yıka çık cinsinden, uğraştırmayan...

Yeni yılla ilgili hevesim yok hala. Zaten bizim kampanyanın son haftası, aklım Avon'da. Önce bayram şimdi yılbaşı derken en güzel katalog biraz güme gitti. Ben de tatil havasından bir türlü çıkamayınca fazla da çalışmadım. Yine de üç kampanyada dokuz kayıt hedefime ulaştım gibi ve karşılığını güzel bir hediyeyle alacağım... Ekibimin toplam sayısı altmışı geçti ve bu da yapılacak daha çok iş, takip edilecek daha çok kimse demek benim için... Artık şu dinlenme havasından da kurtulsam tam olacak...




Yeni yıl yazımı şimdiden yazmak istedim çünkü önümüzdeki üç gün yoğun olacağım. Hem ev, hem çarşı, hem Avon işleri var yapılması gereken...





2008 için ne iyi ne kötü diyebilirim. 2009 için de özel bir beklentim yok. Sağlıklı, huzurlu bir yıl olsun bana yeter... Hepinizin yeni yılı kutlu olsun....



Tam ben bir üstteki paragrafı yazarken deprem oldu. Kocam işten yeni gelmişti, yemeğini yiyordu. Ben bilgisayarın başındaydım. Birden oturduğum sandalyenin sallandığını hissettim. Döndüm kocama baktım o mu sallıyor diye çünkü hemen yanımdaydı. "Deprem " dedim gözlerimde soru işaretleriyle. O da "deprem" dedi.... Döndüm önüme nasılsa bir kaç saniye sürüp bitecek diye ama bitmedi. Döndüm yine ona baktım "çocuk" dedim, oğlum yan odada uyuyordu. O an onun ne dediğini ben de hatırlamıyorum, sordum o da hatırlamıyor... Biz bitecek diye beklerken ben yine önüme döndüm ve hala devam ediyordu sallantı... Üçüncüye döndüğümde ve yine "çocuk" dediğimde de devam ediyordu. Ondan sonra durmasını beklemeden gittim oğluma baktım. O arada kocam da geldi arkamdan. "Çıkalım" dedi. 'Deprem oldu' havasından kurtulmak için ben de "çıkalım" dedim. "Sen çocuğu uyandır ben üzerimi değiştireceğim" diye de ekledim. Deprem bittiğine göre bu soğukta kendimi pijamalarla sokağa atmak istemedim... Ben giyindim, çocuğu giydirdim karşı komşum da çıkıyordu, kapıda karşılaştık . Yalnız daha kapıdayken ilk aklıma gelen görümcem oldu, gidelim onlara bakalım dedim. Enişte iş nedeniyle şehir dışında oluyor bazen, yalnızlarsa korkmuşlardır diye düşündüm... Gittik onlara baktık, telefonla da konuştuk, iyi olduklarını, eniştenin de evde olduğunu öğrendik içimiz rahatladı. Biraz daha dolaşıp eve döndük.



Deprem Gökçeada açıklarında olmuş, 5.2 şiddetindeymiş. Bize çok yakın olduğundan belki de, çok şiddetli hissettik. Korktum bu sefer, hem de çok. Anne olduğumdan beri ilk defa bir olayda panik oldum ki sonradan kocam da söyledi, seni ilk defa böyle gördüm diye. Normalde ben onu sakinleştirirken, bu sefer o bana güven verdi. Ha panik oldum da ne yaptım, bilgisayarı kapatırken önce yazımı kaydettim, televizyonu kapatıp, sıkıca giyinmeden ve oğlumu da giydirmeden evden çıkmadım. Sesim biraz yansıttı paniğimi sanırsam. Normalde her zaman öncelikle oğlumu düşündüğümden böyle durumlarda kendimi kaybetmem imkansız gibidir zaten. Bu sefer bu kadar korkmamın tek sebebi de depremin uzun sürmesiydi. Aklıma doğrudan 19 ağustos ve bitmek bilmeyen sallantı geldi. Bitecek diye bekledikçe ve bitmedikçe de ben sakinliğimi yitirdim...


Neyse, sonuçta herkes iyi, önemli olan da bu, değil mi? Yine görüşmek üzere...

:O)